آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست...؟

همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی..............که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

چهره بگشا...ای نور مطلق!

بسم رب المهدی

ای سراپا خورشید...
دستان تاریک ما را بگیر
که عزم کرده ایم
ابر های سیاه را بگریانیم...
عزممان راسخ کن
ای فراتر از خورشید...
نور مطلقی که روی تو را
با هزار ابر سیاه
نمی توان پوشید...
............................
آشنایی می گفت:

"ابر ها به زمین نزدیک ترند تا به خورشید..."

و چه زیبا می گفت...

هویزه...

هو

سلام...

فردا سالروز حماسه ی هویزه است...داداش حسین من فردا شهید میشه...

دلم تنگه...

التماس دعا
یا حق

+ نوشته شده توسط سید.م.فاخری در شنبه پانزدهم دی 1386 و ساعت 20:41 |