آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست...؟

همه عمر بر ندارم سر از این خمار مستی..............که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

چهره بگشا...ای نور مطلق!

بسم رب المهدی

ای سراپا خورشید...
دستان تاریک ما را بگیر
که عزم کرده ایم
ابر های سیاه را بگریانیم...
عزممان راسخ کن
ای فراتر از خورشید...
نور مطلقی که روی تو را
با هزار ابر سیاه
نمی توان پوشید...
............................
آشنایی می گفت:

"ابر ها به زمین نزدیک ترند تا به خورشید..."

و چه زیبا می گفت...

هو

سلام...

این شعر ه رو دوستش داشتم:

من ساکتم ، دبیر به من صفر می دهد

شاگرد تنبلی که حواسش پی خداست...

هل من داعی دعا الله لی؟!!!!

بابا یکی برای من دعا کنه دیگه خوب!!!

التم

یا حق

+ نوشته شده توسط سید.م.فاخری در سه شنبه سیزدهم آذر 1386 و ساعت 9:16 |